சென்னை மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. கல்லூரிக்கு செல்லும் வழியில் நிலா குடையை பிடித்து ஓடிக் கொண்டிருந்தாள். திடீரென காற்று பலமாக அடித்து, குடை புரண்டு போகும் நிலையில் இருந்தது. அப்போது பக்கத்தில் வந்த ஒரு குரல்,
“கொடுங்க… நான் பிடிக்கிறேன்.”
அந்த குரல் அரவிந்தின் குரல். அவள் வகுப்பில் அமைதியாக இருப்பவன்; பேசாதவன், ஆனால் மனதில் நிறைய சொல்ல விரும்புபவன்.
அவன் குடையை பிடித்து நிலாவுக்கு நிழல் காத்துக் கொண்டிருந்தான். இருவரும் அதே குடையின் கீழ் மெதுவாக கல்லூரிக்கு நடந்துசென்றனர். மழைத்துளிகள் இடையில் விழ, இருவரின் கைகளும் தவறுதலாக ஒன்றை ஒன்று தொட்டது. நிலா சிவந்து வெட்கம் கொண்டாள்.
அரவிந்த் ஒரு நிமிடம் யோசித்து, மனம் துடித்தபடி கேட்டான்—
“நிலா… உன்னிடம் பேச வேண்டிய ஒரு விஷயம் இருக்கு… நீ எனக்கு—”
அதே நேரத்தில் இடிமுழக்கம்!
நிலா சிரித்து, “இடி கூட பயந்து இடையில் பேசுது போல!” என்றாள்.
அரவிந்தும் சிரித்தான். அவர்கள் கல்லூரி வாசலுக்கு வந்ததும், நிலா திரும்பிப் பார்த்து மெதுவாக சொன்னாள்:
“அரவிந்த்… நான் கேட்டு கொண்டேன். நான்… உன்னிடம் அதே பதிலைச் சொல்லலாம்.”
மழை நின்றது.
ஆனால் இருவரின் உள்ளங்களிலும் அந்த முதல் மழை, முதல் வார்த்தை என்றும் நின்றது.